بدون عنوان

گاهی وقت ها واقعا شرمندت می شم مامانی تو چقدر درک بالایی داری با مهربونی تمام موقعیت مامانو  تشخیص میدی می دونی الان وقت بازیه ...الان وقت خوابه..الان وقت بهانه گیری نیست...با اون سن کمت دنبال مامان هر ماه میای تهران تا کارهای رساله اش رو انجام بده و 30 ساعت حضورشو بزنه در نهایت صبوری ساعات طولانی بودن تو دانشکده رو تحمل می کنی و خودتو  سرگرم می کنی اونوقت من دلم می خواد به اندازه تمام دریاها گریه کنم .....عزیزکم شرمندت هستم مامان گلم